 | | |
| | |
|
Spaces home  ( っ '๐')づ i am joyPhotosProfileFriends |  Tools   |
|
August 26 โวยวายวันนี้ตื่น 7.30 น รับโทสับเล็กไม่ทัน มัวแต่นอนฟังเสียงริงโทน
แล้วก็ได้รับข่าวดี ว่าวันนี้ไม่ต้องไปทำงาน เย้ๆๆๆ
แล้วข่าวร้ายก็ตามมา จอยต้องไปทำงาน ไปคอนเฟิมคนเข้าร่วมสัมมนา
กรำ กรำ กรำ จอยโวยวายลั่นบ้าน เท่านั้นไม่พอ โทรไปโวยวายกับเร
ทำไม ทำไม ทำไม
พอเริ่มเย็นลง เริ่มคิดได้ งานกรูนี่หว่า จะไปนครนายกอยู่วัน สองวันนี้
ระหว่างไปทำงาน เจอม๊อบเต็มเลย
ถึงที่ทำงานก็ นั่งโทสับ ทำงานกับแพททางเอ็ม
มึนชิบหาย กลับบ้าน 5 โมงเย็น
ตอนแรกจะไปทำบุญกับนัทที่ รพ สงฆ์ แต่ปริ้นงานไม่เสร็จเลยไมได้ไป
เฮ้อ ใครก็ได้ช่วยที จอยรับไม่ไหวแล้วนะ รู้สึกแย่จริงๆ August 25 เฮ้อแวะมาหายใจ เบื่อแบบสุดตีน
เมื่อไหร่จะได้งานใหม่สักที
งานที่ทำแล้วเรารู้สึกมีค่า
ไม่ใช่ทำแล้ว ยิ่งแย่ลงๆ มีแต่คำพูดดูถูกเหยียดหยาม
ถึงแม้บางครั้งไม่แสดงออกทางการพูด แต่ก็แสดงออกทางการกระทำ
เหนื่อยมากๆ จนถึงตอนนี้
เครียดแบบจุกอก
ฉันจะบ้าก่อนมั้ยเนี่ย
August 24 เปื่อยเมื่อคืนกว่าจะถึงบ้านเกือบๆ ตี3 นั่งรออาอยู่สุวรรณภูมิ รอไปหลับไป
พอถึงบ้านก็นั่งฟังอาเม้าๆๆๆ กว่าจะได้หลับก็เกือบๆ เช้ามั้ง
จอยตื่นเที่ยงพอดี ตื่นมากินข้าว กินยาแล้วหลับต่อ
นั่งเล่นเน็ตแป๊บนึง ยาเริ่มออกฤทธิ์ เลยหลับยาวตั้งแต่บ่าย ตื่นมา 5 โมงเย็น
เป็นการนอนที่มาราธอนมากๆ ค่อยหายหวัดหน่อย ไข้ก็ลดลง
ตอนแรกนัดพี่กานจะไปวังหลังกัน แต่สังขารไม่ไหวจริงๆ
ไว้คราวหน้านะพี่ (^^)
*ตอนหัวค่ำนอนดูพิธีปิดโอลิมปิก โอว รอดูเรนโดยเฉพาะ น่ารักโคตรๆ
August 23 วันเสาร์ชิล ชิลวันศุกร์พอรู้ว่าต้องไปโรงแรมเพื่อไปทำอะไรไม่รู้ เซ็งโคตรๆๆ
นั่งโวยวายๆๆๆๆ เบื่อๆๆๆ แต่ในที่สุดก็ต้องไป 555 แต่ขอให้ได้โวยวายไว้ก่อน
วันนี้เลยตื่นเช้า ออกไปรอพี่เฟีย ไปถึง รร 9.30 นั่งกินโกโกเย็นแล้วดูยิมนาสติก
ใกล้ๆ เที่ยงก็กลับ (ไปทำไมเนี่ย) มากินข้าวกับพี่เฟียที่เดอะมอล แล้วก้อแยกกัน พี่เค้าไปยืดผม
จอยไปซื้อรองเท้าให้น้อง ซื้อกับข้าวเข้าบ้าน
ถึงบ้านบ่าย 2 อาบน้ำ แล้วหลับถึง 6 โมงเย็น ตื่นมาแบบมึนๆ
เลยนั่งเล่นเน็ต แล้วก้อกินข้าวกินยา
วันนี้ตอนเย็นอ๊อฟไปดูคอนเสริต DIVA จอยเลยฝากให้ร้องเพลง ไม่รักดีเผื่อด้วยนะ
เมื้อกี้อ๊อฟโทรมาให้ฟังแบบสดๆ กรี๊ดๆๆๆๆๆๆๆๆๆ คิดดูข้างบ้านเดินออกมาดู
เด๋วคืนนี้ไปรับอาที่สุวรรณภูมิ จะได้ของฝากมั้ยเนี่ย (^^)
August 19 เมื่อไหร่นะบางครั้งการไขว่คว้ามากเกินไป มันก็ทำให้เหนื่อยเหมือนกัน
หลายเดือนมานี้ ไม่สิ 2 เดือนมานี้ ฉันดิ้นรนหางานใหม่
สุดท้าย เหนื่อย เลยไม่ดิ้นรนแล้ว เพราะได้สำรองตลอดล่ะ
ตอนนี้ก็ได้แต่รอ ว่าเมื่อไหร่ ฉันจะได้ทำตามสิ่งที่ฝันไว้
งานสอน น่าจะเป็นงานที่ฉันถนัดสุดนะ จากที่ทำมาหลายๆงาน
แต่ตัวฉันเองก็ไม่สามารถบอกได้ว่า อาชีพที่ฉันอยากทำจริงๆ คืออะไร
ฉันสมัครงานไปหลายตำแหน่ง มีตำแหน่งที่เด็ดสุก บอกใครก็ต้องอึ้ง 55 ได้ด้วยนะ แต่สำรอง
คนเราก็เท่านี้ กิเลสเยอะ ไม่พอใจสิ่งที่ตัวเรามีอยู่
แต่ถ้าสิ่งนั้น มันทำให้เราเกิดทุกข์ เราจะทนได้มั้ย ถ้าทนได้ก็ดี
แต่ก่อนฉันเป็นคนอดทน ง่ายๆ อะไรก็ได้ แต่เด๋วนี้ โวยวาย เวลาเจออะไรก็เริ่มจะทนไมได้
คงเป็นเพราะสิ่งที่ฉันเจอ มันโคตรแย่เลยว่ะ
แล้วมันก็จะผ่านไป......
ขอให้มีเรื่องดีๆ เกิดขึ้นมั่งได้ป่ะ โดยเฉพาะเรื่องงาน
อยู่ดีๆ ฉันก็คิดได้ ว่าฉันเลือกผิด หรือเลือกถูก กับงานที่ทำอยู่
มาบ่นแค่นี้ล่ะ มันเลยขีดสุดของความเบื่อมาละ
เลยมาเขียนบันทึกไว้ ว่าช่วงนึง ฉันเกลียดงานที่ทำจริงๆนะ
August 17 ตะวันนาวันนี้ตอนเช้านัดกับพี่จ๊ะไปตัดผมที่ร้านของเรณุกา อานับ ที่หน้าราม
พี่สาวเรตัดให้ ผมกองเบ้อเริ่มเลย พี่จ๊ะตัดผมด้วย ทรงเกาหลีมากๆ
ตัดเสร็จก็บ่ายโมงได้นะ เลยนั่งแท็กซี่ไปเดอะมอล บางกะปิกัน
กินเคเอฟซี จอยกินไก่อีกแล้ว สมแล้วที่เกิดปีไก่ จะบินแล้วนะ
จากนั้นไปเดินใช้เงินที่ตะวันนา เดินก็เกือบทั่วนะ ลัลลาๆ พี่จ๊ะได้เสื้อ 2 ตัว
จอยเดินอย่างเดียว ยังไม่เจอที่ซี๊ดเลยไมได้อะไร 55
แล้วก็กลับบ้าน ถึงบ้านหมดแรง หลับไป 1 ตื่น ข้างบ้านก็ยังซ่อมกันอยู่เลย
เสาร์อาทิตย์ก็ตื่นเช้า เพราะข้างบ้านตอกเสา ตึงๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ
เลยได้ตื่นมาดูสังข์ทองพร้อมกับพ่อโดยไม่ได้นัดหมาย
หมดไปละ วันแห่งความสุข เสาร์ อาทิตย์
อาทิตย์หน้า จอยจะเจอรัยอีกมั้ย เฮ้อ ต้องเอาสำลีอุดหู เวลาโดนด่าจะได้ไม่ได้ยิน
August 16 ติดหนังเมื่อคืนวันศุกร์ ตอนแรกคุยเอ็มกับปอแล้วจะไปนอน
แต่ดันนอนไม่หลับ เลยเปิดหนังแผ่นดู ที่ซื้อๆเก็บไว้
กว่าจะได้นอนโน่น ตี 3 กว่าๆ ดูไป 2 เรื่อง
ตื่นมาพอพ่อดูสังข์ทองจบ จอยก้ดูต่ออีก 2 เรื่อง ปวดตาไปหมดเลย
ตอนแรกจะไปบ้านลุงกัน แต่เด๋วลุงมาที่บ้านแทน เค้าจะไปงานแต่งงาน
อาทิตย์หน้าอาไปฮ่องกง อิจฉาๆ อาลัลลามากๆ
เด๋วบ่ายๆ ออกไปเอาทเลทตรงเสนา พาอาไปซื้อเสื้อกับกางเกง
เด๋วจอยก็จะไปนอนกลางวันละ แล้วก็จะรีบอ่านคลีโอให้จบ
จอยซื้อขายหัวเราะมาอ่านด้วย ขำดีว่ะ อ่านตอนเด็กก็ขำ ตอนโตก็ยังขำ August 12 วันแม่วันนี้วันแม่ รักแม่ที่สุดเลย
ตอนเช้า ตื่นมาก็นั่งทำงาน ทำไปบ่นไป ด่าไป ร้องไห้ไป
คิดไม่ออก เลยอยากลาออก อยากไปทำอะไรก็ได้ ที่ไม่ใช่งานที่ทำอยู่ตอนนี้
มันเบื่อ มันเซ็ง มันท้อ ไม่รู้จะสรรหาคำอะไรมาพูดดี
แต่พอเริ่มคิดออก หายเบื่อละ
ตอนแรกจะพาแม่ไปกินข้าวเที่ยงข้างนอกกัน แต่งานจอยยังไม่เสร็จ
คงไปกินตอนเย็นแทน
เฮ้อ เบื่อมากมาย เบื่อชิบหาย ยิ่งทำ ยิ่งเครียด ยิ่งจิตตก ยิ่งหมดศรัทธา
หวังว่ามันน่าจะมีอะไรดีๆ เกิดขึ้นกับชีวิตฉันมั่งได้มั้ย เฮ้อ
2 เดือนนี้มานี้ จิตตกทุกครั้งที่ต้องเดินเอางานไปส่ง
ฉันต้องทนกับมันอีกนานมั้ย ต้องมานั่งทนอารมณ์อีกนานมั้ย
ถ้าเงินเดือน เดืนอ กค ไม่ได้จริงๆ ฉันคงต้องทำอะไรสักอย่างกับชีวิตฉันละ
จากคนที่ยังงัยก็ได้ เรื่อยๆ แต่เด๋วนี้ ขี้โมโห ขี้โวยวาย หงุดหงิดบ่อย ร้องไห้เก่ง
อีบ้า August 10 ช๊อปปิ้งได้ไปเดินแพลตินั่มกับออย เดินมันซะทั่วเลย
ได้กางเกงยีน 1 ตัว รองเท้า 1 เสื้อ 2 ตัว
กลับถึงบ้านสลบเลย เมื่อยตีนมากๆ
ได้เม้าๆ ไม่ได้เจอกันนาน 555
ตอนกลางคืนเอางานมาทำ
เบื่อว่ะ นั่งเปิดนิดนึงนอนฟังเพลงดีกว่า
ไม่น่าเชื่อ การอยากลาออก มันจะก้องอยู่ในหัวตลอด
จอยเบื่อออออออออออออออออออออออออออออ
แต่ถ้าออกตอนนี้ ไม่ได้เงินสักบาท เซ็งเป็ด!
August 08 วันดีๆวันนี้เค้าว่าเป็นวันดี วันที่ 8 เดือน 8 ปี 2008
การรอคอยอะไรบางอย่างมันทรมานเนอะ
รอแล้วไม่มีอะไรเกิดขึ้น วันนี้เลยเซ็งๆ นิดนึง
ชีวิตต้องมีพรุ่งนี้
สู้ต่อไป
สักวัน สิ่งที่รอคอยคงมาถึง
พรุ่งนี้ไปเดินช๊อปปิ้งกับออยที่แพลตินั่ม คงได้เม้าท์กันยาว
เฮ้อ ... สู้ต่อไป ต่อไปนี้ฉันจะไม่ทนอะไรอีกแล้ว อยู่ได้ก็อยู่ อยู่ไม่ได้ กรูเดินออกมาเอง
August 01 เรื่องราวมากมายวันนี้เริ่ม เดือนใหม่ สิงหาคม แต่ฉันก็ยังมีเรื่องเบื่ออยู่
ดีใจที่ได้ทำสิ่งที่อยากทำ และมีโอกาสได้ทำ
ตอนนี้รออยู่ รอว่าผลจะเป็นอย่าง แต่ก็แอบลุ้นๆ (ไอ้เรามันตัวสำรองตลอด)
แต่วันนี้ตอนเย็น ไปกินโออิชิบุฟเฟ่ต์กับอ๊อฟ นก หนุ่ม
อ๊อฟเลี้ยง และพามาส่งบ้าน อิ่มชิบหาย นอนไม่ได้ มันจุกอยู่ตรงคอ 555
อย่างน้อยก็ยังมีเรื่องดีๆ กับเพื่อนที่ดีที่สุด
จอยโชคดี เจอแต่เพื่อนดีมาตลอด ถึงบางคนจะทะเลาะกัน แต่สุดท้ายเค้าก็เป็นเพื่อนที่ดีสำหรับเรา
วันนี้มาอารมณ์รักเพื่อน
 อยู่ดีๆ ก็คิดถึงยุทธขึ้นมา --!
July 18 วันที่คิดได้วันนี้ตื่นมาไม่ทันได้ส่งพี่กานกลับสระแก้ว อิอิ
วันนี้พ่อไปหาหมอเบาหวานมาล่ะ
หมอบอกว่าตับกับไตเริ่มไม่ค่อยดี
กลัวจัง กลัวพ่อเป็นอะไรมากกว่านี้
วันนี้เลยคิดได้
ต่อไปนี้จะดูแลพ่อให้ดีกว่าเดิม จะคอยดูเรื่องการกิน
กลัวอ่ะ กลัวมาก
ช่วงนี้คนรู้จักก็ไปสวรรค์กัน
เลยมามองย้อนตัวเอง ว่าวันนี้เราทำอะไรให้กับคนรักของเราบ้าง
เราทำได้เต็มที่พอรึยัง
วันนึงถ้าเค้าไม่อยู่ เราจะเป็นยังงัยต่อไป
ที่ผ่านมา เราคงหลงระเริงกับสิ่งที่อยู่นอกบ้าน
จนลืมคิดว่า คนที่เราควรดูแลและห่วงที่สุดคือใคร
กลัวจัง ศุกร์หน้าพ่อไปหาหมออีก ไปดูความคืบหน้าของตับกับไต
รักพ่อที่สุดเลย ขอให้พ่อแข็งแรง อยู่กับจอยไปจนถึงอายุ 95 ตามที่พ่อชอบพูด
วันนี้เขียนอะไรที่ดูผิดไปจากทุกครั้ง
อยู่ดีๆ ก็เริ่มคิดได้ ว่าเราอาจทำหน้าที่ตรงไม่ดีพอ
ก็จะเริ่มตั้งแต่ตอนนี้ ก่อนที่สายไป
ทีนี้จอยจะไม่ตามใจพ่ออีกแล้ว ต้องควบคุมการกิน การออกกำลังกาย
รวมถึงจะควบคุมตัวเองด้วย 55
ขอให้สิ่งศักดิ์สิทธิ์คุ้มครองครอบครัวของเราให้อยู่แบบไม่มีโรคใดๆ มาพรากเราจากกัน รวมถึงอันตรายทั้งปวง
I LOVE MY FAMILY July 17 เดินทางวันนี้ตื่นเช้า มารอพี่กาน พี่กุ้ง และมด
เราจะไปอ่างทอง ไปงานศพแม่พี่ปีอก ซึ่งเป็นญาติจอย
ออกเดินทางเกือบๆ เที่ยง ไปถึงอ่างทองก็พบปะและเม้าๆ กับพี่ป๊อก เราไปที่วัดสำโรง
จากนั้นก็ออกไปซื้อพวงหรีดกันในนามของเทคโนโลยีการศึกษา เกษตรฯ
ตอนเย็นก็ออกไปกินข้าวกับพี่กาน อ๊อฟ และพี่ชัย กินที่ร้านสุนทรี อิ่มมากๆ
จากนั้นไปกินไอติมที่เดอะมอลต่อ แล้วก้อกลับบ้าน
เหนื่อยว่ะ อิ่มมากๆ ด้วย คืนนี้พี่กานนอนที่บ้านจอย
พรุ่งนี้ตื่นสายชัวร์ เพลียเหลือเกิน July 15 dance with my fatherBack when I was a child, before life removed all the innocence
My father would lift me high and dance with my mother and me and then Spin me around ‘til I fell asleep Then up the stairs he would carry me And I knew for sure I was loved If I could get another chance, another walk, another dance with him I’d play a song that would never, ever end How I’d love, love, love To dance with my father again When I and my mother would disagree To get my way, I would run from her to him He’d make me laugh just to comfort me Then finally make me do just what my mama said Later that night when I was asleep He left a dollar under my sheet Never dreamed that he would be gone from me If I could steal one final glance, one final step, one final dance with him I’d play a song that would never, ever end ‘Cause I’d love, love, love To dance with my father again Sometimes I’d listen outside her door And I’d hear how my mother cried for him I pray for her even more than me I pray for her even more than me I know I’m praying for much too much But could you send back the only man she loved I know you don’t do it usually But dear Lord she’s dying To dance with my father again Every night I fall asleep and this is all I ever dream July 14 ฤดูที่แตกต่างอดทนเวลาที่ฝนพรำ อย่างน้อยก็ทำให้เราได้เห็นถึงความแตกต่าง เมื่อวันเวลาที่ฝนจาง ฟ้าก็คงสว่างและทำให้เราได้เข้าใจ ว่ามันคุ้มค่าแค่ไหนที่เฝ้ารอ หากเปรียบกับชีวิตของคน เมื่อยามสุขล้นจนใจมันยั้งไม่อยู่ ก็คงเปรียบได้กับฤดู คงเป็นฤดูที่แสนสดใส (และ)แต่ถ้าวันหนึ่งวันไหน ที่ใจเจ็บทนทุกข์ ดังพายุที่โหมเข้าใส่ บอกกับตัวเองเอาไว้ ความเจ็บต้องมีวันหาย ไม่ต่างอะไรที่เราต้องเจอทุกฤดู
เป็นธรรมดาที่เราต้องไหวหวั่น กับวันที่อะไรมันเปลี่ยนไป น้ำตาที่ไหลย่อมมีวันจางหาย หากไม่รู้จักเจ็บปวดก็คงไม่ซึ้งถึงความสุขใจ July 13 เรื่องราวมากมายในอาทิตย์ที่ผ่านมามีเรื่องราวมากมายเกิดขึ้น
เป็นเรื่องงานซะมากกว่า ว่าจะไม่คิดๆ แต่ก็คิดจนได้
บางครั้งก็ถามตัวเองว่าเราจะทำอย่างไรต่อไป
ในอารมณ์วูบๆ หนึ่ง ก็มีความคิดหลากหลายเข้ามา
แต่พอมันผ่านไปได้ เราก็เริ่มที่จะกล้ากับมัน
ทำงานมาจะ 2 ปี มีเหตุการณ์แบบเดิมๆ เกิดขึ้นหลายครั้ง
และทุกครั้งฉันก็มักจะไม่อยากทนกับมัน แต่เอาเข้าจริงฉันก็เริ่มอยู่กับมันได้
อารมณ์ชั่ววูบเกือบทำให้ฉันตัดสินใจทำอะไรได้มากมาย
แต่ล่าสุดที่เจอ มันทำให้ฉันนอยไปเลย เบื่อไปเลย
แต่พอมาวันนี้ ตอนนี้ ก็เฉยๆๆ อย่างนี้เค้าเรียกทำงานภายใต้อารมณ์คนกดดัน
แต่ก็นั่นล่ะ ฉันก็ไม่รู้ว่าจะทนมันต่อไปได้เมื่อไหร่
หรือว่าที่ผ่านมา มันยังไม่ใช่ทางของเรา
หรือว่าเป็นบทเรียนที่คนทำงานจะต้องเจอ
ถ้ามองในแง่ดี ถ้าฉันผ่านจุดตรงนี้ไปได้ ต่อไป ฉันก็คงจะทนกับทุกอย่างได้
แต่เปล่าเลย ทุกเช้าที่ตื่นมา ฉันเริ่มถามตัวเองว่า วันนี้ฉันจะต้องเจอกับอะไรอีก
นี่แหล่ะคือสัจธรรมในตอนนี้ที่ฉันค้นพบ
เฮ้อ
ที่สุดแล้ว วันนึงฉันไปเดินตามหาทางที่ฉันรักดีกว่า
July 06 วันครอบครัวช่วงวันเสาร์อาทิตย์จะมีกิจกรรมร่วมกันของบ้านคือนอนดูเอเอฟทางทีวี
ยิ่งวันเสาร์ตอนกลางคืนจอยไม่อยากออกไปไหน ต้องนอนดูเพราะติดเอเอฟแล้วว่ะ
ซีซั่นก่อนๆ ก็เฉยๆ แต่คราวนี้มีน้องเพื่อนเข้าบ้านด้วย แล้วก็ชอบแต๊ปด้วย เลยชอบดู
ดีใจๆ ที่แต๊ปได้กลับเข้าบ้านอีก นั่งกรี๊ดๆๆเลย (^^)
นี่แหล่ะความสุขที่หาได้ 5555 (บ้าเด็กอ้วน)
ช่วงนี้การงานเริ่มสั่นคลอน ไม่รู้จะอยู่หรือไป
อารมณ์แบบเอเอฟเลยเนอะ
ตอนอยู่ก็อยากลาออก แต่เอาเข้าจริงก็อดใจหายไม่ได้
ตอนนี้ก็รอดูว่าจะเป็นอย่างไรต่อไป จะได้ทำต่อหรือเปลี่ยนงาน :)
วันเสาร์ทุกตอนบ่ายจะต้องออกไปเรียนภาษา ก็ดีนะ ภาษาเริ่มกระดิกขึ้นมาหน่อยละ
อยากพูดได้เร็วๆ และฟังออก ตอนนี้ตั้งใจจะเรียนแกรมม่าด้วย
เพราะคะแนนสอบภาษาก็มีส่วนช่วยให้ทำอะไรได้มากขึ้น
ก็มองๆ หาที่เรียนอยู่ อยากได้แบบราคาถูก 55
*ตอนนี้โคตรติดพันทิพเลย เหมือนเป็นส่วนหนึ่งในชีวิตไปแล้ว
June 30 ความจริงเกี่ยวกับมหาลัยเรา (คลอง 6)ความรู้ทั่วไป ราชมงคลธับุรี ชื่อเดิมคือ ศรม.(ศูนย์กลางสถาบันเทคโนโลยีราชมงคล ปัจจุบัน ชื่อว่า มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีราชมงคลธับุรี - เป็นมหาวิทยาลัยที่มีน้ำล้อมรอบ ด้านหลังติดบึงพระรามเก้า ข้างหน้าคลองรังสิต ด้านข้างก็คลอง อีกด้านนึงต้องเรียกบึงรึเปล่าเนี่ยไม่แน่ใจ - เรียกสั้นๆว่า รม. (รอ มอ) พระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัว และสมเด็จพระเทพรัตน์ราชสุดาสยามบรมราชกุมารี เคยเสด็จมาพระราชทานปริาบัตรพร้อมกันทั้งสองพระองค์ เกร็ดเล็กเกร็ดน้อย หอนอกที่ให่ที่สุดของที่นี่ คือ หอพักเหลืองถาวร มีหลายตึกมากๆ ปัจจุบันปี 2007 ได้ครองอำนาจเหนือทุกหอสุดหรูหราอลังการงานสร้าง เข้าไปแล้วไฮโซจริง ติดอย่างเดียวทางเข้าน่ากลัว หอพักที่มีคนบ่นเป็นเสียงเดียวว่า เฮงซวยสุดๆคือ "นริศอาภา" เหตุเพราะทั้งเอาเปรียบ งี่เง่า กฎเยอะ ขี้โกง ใครเคยอยู่รู้กันดี สถาบัน ที่ยิ่งให่ที่สุด คือ สถาบัน "เด็กคลอง" - ตอนเย็นๆของวันพุธจะมีชาวชมรมพุทธศาสนา ถือโทรโข่งซ้ |
Print
